Ministri i Shëndetësisë, Azir Aliu, në një intervistë të fundit për Gazeta Lajm, ka folur hapur për arsimimin e fëmijëve të tij, dy vajzave dhe një djali. Sipas tij, njëra vajzë studion në një universitet në Zvicër, tjetra ndjek shkollimin e mesëm në Norvegji, ndërsa djali është regjistruar në një shkollë private në Shkup.
Këto deklarata rikthejnë në vëmendje një debat të ndjeshëm publik: a kanë besim vetë zyrtarët e lartë në sistemin arsimor publik të vendit që drejtojnë? Dërgimi i fëmijëve në institucione private ose jashtë vendit ngre dyshime legjitime mbi përkushtimin real të tyre për përmirësimin e arsimit publik.
Nëse zyrtarët nuk e shohin arsimin publik si një zgjedhje të denjë për fëmijët e tyre, atëherë si mund të pritet që qytetarët të kenë besim tek i njëjti sistem? Ky fenomen jo vetëm që thellon ndarjen sociale, por edhe dëmton perceptimin për barazi dhe drejtësi në mundësitë arsimore.
Në vend të shembullit personal që do të rriste besimin tek institucionet publike, veprime të tilla rrezikojnë të forcojnë bindjen se sistemi publik mbetet alternativë e detyruar, jo zgjedhje cilësore.
