Ka një moment kur një njeri nuk matet më me titujt që mban, por me qëndrimet që merr.
Sot, prof. Jeton Shasivari zgjodhi të mos jetë profesor i së drejtës kushtetuese.
Zgjodhi të bëhet avokat i një narrative që kufizon gjuhën shqipe.
Dhe këtë nuk e bëri hapur.
E bëri në mënyrën më të rrezikshme: duke e paketuar si analizë profesionale.
Të thuash “nuk është kundër shqipes, por ka rezerva për mënyrën” është mashtrim intelektual.
Sepse kur e vendos kushtin që një shqiptar duhet të kalojë provimin në një gjuhë tjetër për të hyrë në sistem, ti nuk po diskuton metodë — po vendos barrierë.
Dhe çdo barrierë është përjashtim.
Argumenti për “unitetin e gjyqësorit” është alibi.
Asnjë shtet serioz shumëgjuhësh nuk e ndërton unitetin duke përjashtuar gjuhët.
E ndërton duke i barazuar ato.
Por këtu nuk është më çështje argumenti.
Është çështje qëndrimi.
Sepse një profesor i së drejtës kushtetuese e di shumë mirë dallimin mes:
– një të drejte që garantohet
dhe
– një të drejte që tolerohet me kushte.
Sot, Shasivari zgjodhi të mbrojë këtë të dytën.
Dhe kjo nuk është rastësi.
Kur një qëndrim i tillë vjen në një moment kur flitet për emërime në Gjykatën Kushtetuese, atëherë publiku ka të drejtë të pyesë:
A është ky interpretim juridik?
Apo është investim politik?
Sepse në fund, nuk është çështja nëse ai e njeh të drejtën.
Çështja është nëse ai e mbron atë.
Dhe sot, ai nuk e mbrojti.
